Kenia verslag

Kenia 11 augustus 2010 – 20 september 2010

Illegaal in Kenia?

Er zijn verschillende mogelijkheden om Ethiopie te verlaten via Kenia. Er is de bekende overlander route Moyale – Marsabit. Als je deze weg neemt ben je gegarandeerd van een volledig check-up aan de wagen. Over een stuk van nog geen 300 km doe je een ganse dag. De weg is niet geasfalteerd en overal zijn er putten en de hatelijke washboards.
Dan is er nog de lake Turkana route, welke wij genomen hebben. Weinigen nemen deze grensovergang omdat het eigenlijk geen officiele border is. Je kan je paspoort laten afstempelen bij het verlaten van Ehtiopie maar bij binnenkomst in Kenia is er geen enkele beamte die je zal vragen te stoppen omdat er gewoonweg niets is. We waren ons slechts bewust dat we een ander land inreden omdat de gps dit zo aangaf.
De wegen langs de westelijke kant (lake turkana) zijn niet voor de meeste ongeduldigen onder ons. De wegen zijn smal, vele rotsen en vaak diep zand. Soms makkelijker voor de toyota dan voor de motor en soms andersom. Maar de omgeving is ooh zo mooi. In de verte weerkaatst het felle zonlicht op lake turkana. Zuidelijk ligt een national park waar we omheen rijden maar wel een glimps opvangen van de wijdse savanna. Dit in combinatie met een woestijn vlakte en eindigend met vulkanisch gebied maakt dit tot de meest afwisselende countryside binnen een tijdspanne van slechts 3 dagen.

Zonder stempel in ons paspoort van aankomst in Kenia, zonder controle van onze voertuigen en invulling van carnet zijn we op Keniaase bodem. Als we andere reizigers met deze ervaring mogen geloven, doet de immigratie dienst te Nairobi er helemaal niet moeilijk over. De eerste grote stad die we aandoen is bij geen toeval Nairobi waar we ons moeten registreren. Voor een onduidelijke redden hebben we pas na 5 nachtjes in Nairobi ons naar de immigratie dienst begeven. Eenmaal daar toegekomen blijkt het inderdaad een piece of cake te zijn. Papiertje invullen, 25 dollar en voila. Visum met terugwerkende kracht is zonder vragen afgeleverd.


Nairoberie.

In Nairobi verblijven we in de befaamde juncle junction camping. De eigenaar Chris is een duitser die reeds jaren in Kenia woont. Hij gebruikt een van zijn huizen als camping en hostel. Het huis staat volledig ter beschikking voor de gasten. Keuken, grote living, tuin voor de overlandvoertuigen, plaats voor tentjes. Hijzelf is een motor mechanieker met opgedane ervaring bij BMW. In zijn atelier staan dan ook vele motoren te wachten op een onderhoud. In de garage kan Steven ook wat tools lenen voor het onderhoud van de toyota. We voelen ons hier direct ‘thuis’ en het verblijf loopt dan ook uit tot enkele weken.
De toyota krijgt 2 zijramen zodat we Sabine die ons in Uganda komt bezoeken een menswaardige plek kunnen geven in de auto. Natuurlijk is de grooste drijfveer voor deze kost ook voor Johan. Hij mag met zijn motor niet in nationale wild parken rijden. En zo kan er ook iemand achterin mee de beesten spotten.
De radiator had last van een lek en hiervoor zijn we door Chris doorverwezen naar een specialist.
In Nairobi kan je gewoonweg bijna alles vinden wat je wenst. We hebben echt Italiaanse pizza gegeten, cinemake gedaan, danske gaan placeren, lekker uit eten gegaan, elke dag naar de shopping met supermarkt alla makro. Salami, kaas voor de jongens, gekoeld vlees, gehaktballen, rode wijn, … We hebben ons niets tenniet gedaan en hebben ervan genoten. Na een tijdje voelden we dat we moesten vertrekken om niet verwaand te worden.


The big FIVE.

Masai Mara national park is slechts enkele uren rijden van de hoofdstad. We kiezen voor Aruba campsite vlakbij de talek gate. Johan kan zijn motor er prima achterlaten zodat we na enkele dagen game drive met de motor de reis verder kunnen zetten.
Nog geen uur zijn we in het park en we zien reeds vele wildebeesten, hyena’s en zebras. Zoals steeds besluiten we de platgereden paden te verlaten voor de minder comfortabele wegen die doorheen het park leiden. Al snel zien we andere busjes die duidelijk ergens naar staan te kijken. Er blijken 2 leeuwen zich niet druk te maken in al die gapende mensen en flitsende camera’s. Bijna onrealistische dat het zo makkelijk gaat. We genieten er desondanks ontzettend hard van. En doen lekker mee met het gapen en fotos trekken.
Het park zit vol met wrattenzwijnen die steeds in familie rondlopen met hun staartjes pijlhoog in de lucht. Bijna alsof ze hun evenwicht zullen verliezen als de staart er niet zou zijn.
Tevens botsen we op een neushoorn die echt wel moeilijk te spotten zou zijn.
Hiermee kunnen we reeds 4 van de big five op ons lijstje schrappen: neushoorn, buffel, leeuw en olifant. De leopard hopen we in een ander park tegen het lijf te lopen.

Het park kost 45 euro per person voor een tijdpanne van 24 uren. Normaal gezien moet je camping fee betalen als je op een van de voorziene kampplaatsen wenst te slapen. Om deze kost te drukken hebben we doorgegeven dat we niet zullen slapen. Hiermee begrepen ze dat we het park diezelfde dag terug zouden verlaten. Maar dat was niet onze bedoeling. Via via hadden we vernomen dat je soms het park kan verlaten en/of binnenkomen zonder een toegangspoort te kruisen. Onze slimme gps geeft trouwens een weg aan waar er geen toegangspoort wordt vermeldt. We trachten het erop te wagen. Na een leuke nacht omringd door hyena gebrul en hoogswaarschijnlijk een nachtelijk bezoekje van een leeuw rijden we verder voor een tweede game drive in het westelijke gedeelte van het park. Hier ontmoeten we een stroom van wildebeesten die zoals een leger in formatie de weg naar de rivier opzoeken. We hopen een rivier crossing te zien. Maar de nijlpaarden die nieuwsgierig te kijk liggen schrikken de wildebeesten af. Voor hen lijken het krokodillen die op een maal liggen te wachten. Enkele zebras wagen toch de oversteek en spijtig genoeg hebben ze het niet allemaal gehaald. Het geeft een raar gevoel om dit schouwspel te zien. Deze struggle for life is op en top natuur. Maar ons denkend brein geeft er iets brutaals aan.

We besluiten na 2 volle dagen in het park om onze gps te volgen naar de weg waar geen toegangspoort zou zijn. We zien een kleine barricade maar onze toyota schrikt daar niet van terug en hop…. we zijn buiten het park.


The great rift valley

The great rift valley is een natuurlijk fenomeen dat Afrika tracht te scheiden. Maar Afrika werkt dit tegen. Het is een immense kloof die meestal plots voor je ligt en voor prachtige vergezichten zorgt. Tevens zijn er vele meren gevormd die allemaal een eigen specifiek karakter hebben. Lake naivascha en lake baringo hebben we aangedaan. Hierin bevinden zich vele krokodillen en hippo’s (nijlpaarden). Deze laatste komen ‘s avonds graag uit het water om te grazen van het gras. Ze lopen letterlijk tussen de tenten en geparkeerde wagens. Wel even oppassen, wat deze beestjes zouden een temperamentvol karakter hebben als je ze zou irriteren. We volgen ze vanop een afstand met een flashlight. Voor zo’n groot formaat lijken ze gewichtloos en geluidloos rond te lopen. Enkel het lostrekken van gras en het kauwen ervan vangen we op.